СИ СОЛИ БУНЁДКОРӢ ВА РУШД: КӮҲИСТОНИ МАСТЧОҲ ДАР ПАРТАВИ ВАҲДАТИ МИЛЛӢ
Ба муносибати 30-солагии таъсиси ноҳияи Кӯҳистони Мастчоҳ ва 29-солагии Рӯзи Ваҳдати миллӣ
Дар саҳифаҳои таърихи Тоҷикистони соҳибистиқлол солҳои пурифтихоре сабт шудаанд, ки ҳар кадоми онҳо бо рӯйдодҳои сарнавиштсоз пайванд доранд. Агар Истиқлолияти
давлатӣ оғози эҳёи давлатдории миллӣ бошад, пас Ваҳдати миллӣ пояи устувори рушду тараққиёти мамлакат гардид. Маҳз дар фазои сулҳу субот ва ҳамдигарфаҳмӣ садҳо иншооти муҳими иҷтимоӣ бунёд ёфтанд, ҳазорон орзуи мардум ҷомаи амал пӯшид ва даҳҳо шаҳру ноҳияҳо ба марҳилаи нави рушд қадам гузоштанд. Дар ҳамин радиф ноҳияи Кӯҳистони Мастчоҳ низ дар зарфи сӣ соли фаъолияташ роҳи пуршарафу ибратомӯзро тай намуд. Сӣ сол барои таърих шояд фосилаи чандон тӯлонӣ набошад, аммо барои як ноҳияи навтаъсис ин давра метавонад ба андозаи як асри ободкорӣ арзиш дошта бошад. Кӯҳистони Мастчоҳ имрӯз танҳо як воҳиди маъмурӣ нест, балки рамзи иродаи мардум, меҳнати созанда ва самараи неъмати бузурги сулҳу ваҳдат мебошад. Ноҳияе, ки имрӯз бо табиати дилфиреб, мардумони меҳнатқарин, анъанаҳои куҳан ва дастовардҳои назаррас машҳур аст, дар солҳои аввали таъсисёбӣ бо мушкилоти зиёде рӯ ба рӯ буд. Роҳҳои душворгузар, имкониятҳои маҳдуди иқтисодӣ, камбуди инфрасохтор ва дигар масъалаҳо аз ҷумлаи мушкилоте буданд, ки ҳалли онҳо вақт, сабр ва талоши пайвастаро талаб мекард. Аммо фазои сулҳу суботи кишвар ва сиёсати созандаи давлат имконият фароҳам овард, ки Кӯҳистони Мастчоҳ низ ба марҳилаи нави рушд ворид гардад. Дар ин муддат роҳҳои автомобилгард таъмиру таҷдид шуданд, мактабу кӯдакистонҳо, марказҳои саломатӣ, иншооти фарҳангӣ ва варзишӣ бунёд ёфтанд. Шабакаҳои барқ ва алоқа беҳтар гардида, шароити зиндагии мардум сол аз сол беҳбудӣ пайдо кард. Имрӯз агар ба ҳар як деҳаи ноҳия назар афканем, осори меҳнати созанда ва дастони ободгарро мебинем. Ин ҳама натиҷаи меҳнати аҳлонаи сокинон ва дастгирии пайвастаи давлату Ҳукумат мебошад. Кӯҳистони Мастчоҳ бо табиати нотакрор, чашмаҳои мусаффо, қуллаҳои сарбафалаккашида, чарогоҳҳои васеъ ва мероси ғании таърихиву фарҳангӣ аз ҷумлаи минтақаҳои нодири Тоҷикистон маҳсуб меёбад. Ин сарзамин дар тӯли асрҳо фарзандони донишманд, шоирон, ҳунармандон ва шахсиятҳои ватандӯстро ба камол расонидааст. Имрӯз ҷавонони ноҳия низ бо истифода аз имкониятҳои фароҳамшуда дар муассисаҳои таҳсилоти олӣ дониш меомӯзанд, дар соҳаҳои гуногуни мамлакат фаъолият мекунанд ва дар пешрафти Тоҷикистони соҳибистиқлол саҳми арзанда мегузоранд. Соҳаи кишоварзӣ яке аз бахшҳои муҳими иқтисодиёти ноҳия боқӣ мемонад. Меҳнати деҳқонон дар парвариши картошка, ғалладона, чорводорӣ ва боғдорӣ сол аз сол натиҷаҳои беҳтар медиҳад. Дар баробари ин рушди соҳибкорӣ, хизматрасонӣ ва ҳунарҳои мардумӣ барои беҳтар гардидани сатҳи зиндагии аҳолӣ мусоидат менамояд. Дар замони соҳибистиқлолӣ ба рушди соҳаҳои маориф ва тандурустӣ низ таваҷҷуҳи махсус зоҳир гардид. Муассисаҳои нави таълимӣ сохта шуда, синфхонаҳои замонавӣ мавриди истифода қарор гирифтанд. Марказҳои тиббӣ бо таҷҳизоти нав таъмин гардида, сатҳу сифати хизматрасонӣ беҳтар шудааст. Ҳамаи ин пешрафтҳо танҳо бо шарофати фазои сулҳу ваҳдати миллӣ имконпазир гардиданд. Агар сулҳ намебуд, чунин ободкорӣ, чунин пешрафт ва чунин зиндагии осуда низ вуҷуд намедошт. Имрӯз, ки мардуми Тоҷикистон 29-солагии Рӯзи Ваҳдати миллиро таҷлил менамоянд, сокинони Кӯҳистони Мастчоҳ низ бо эҳсоси баланди ифтихори ватандорӣ аз дастовардҳои сӣ соли ноҳия ёд мекунанд. Ин ду сана бо ҳамдигар пайванди ногусастанӣ доранд, зеро рушди ноҳия маҳз дар фазои сулҳу суботи кишвар амалӣ гардид. Сӣ соли фаъолияти ноҳияи Кӯҳистони Мастчоҳ нишон дод, ки вақте мардум муттаҳиданд, ҳадаф ягона аст ва меҳнати ҳалол арзиш дорад, ҳатто душвортарин мушкилот низ ҳалшаванда мебошанд. Насли имрӯз вазифадор аст, ки ин дастовардҳоро ҳифз намуда, бо меҳнати софдилона ва ватандӯстӣ барои боз ҳам ободу пешрафта гардидани ноҳия саҳм гузорад. Бигзор Кӯҳистони Мастчоҳ ҳамеша сарзамини сулҳ, ваҳдат, созандагӣ ва ободӣ бошад. Бигзор парчами Тоҷикистони азиз ҳамеша бар фарози қуллаҳои сарбафалаки он парафшон бошад ва мардуми шарафманди ин диёр бо меҳнати созандаи худ барои шукуфоии Ватан саҳми арзанда гузоранд. 30 соли Кӯҳистони Мастчоҳ — 30 соли созандагӣ, умед ва пешрафт. 29 соли Ваҳдати миллӣ — 29 соли сулҳ, ҳамдигарфаҳмӣ ва саодати миллат. Ҳар ду дастовард саҳифаҳои дурахшони таърихи Тоҷикистони соҳибистиқлоланд, ки барои наслҳои оянда ҳамчун мактаби ватандӯстӣ, ваҳдатофарӣ ва созандагӣ хизмат хоҳанд кард. Бо эҳтиром ва орзуи пешрафти ҳамешагӣ ба мардуми сарбаланди Кӯҳистони Мастчоҳ ва Тоҷикистони азиз. Рустамҷон Абдуллоҳ омӯзгор, вакили маҷлиси вакилони халқи ноҳияи Кӯҳистони Мастчоҳ
